El Melfi

We kwamen aan in de stad op de avond dat de lokale voetbalclub een onwaarschijnlijke overwinning had gehaald in de kampioenschappen. In de kroegen gaven gedesillusioneerde mensen uiting aan de gebruikelijke rite van pijnlijk misbruik en zuipen voor grote schermen, waarmee ze van tijd tot tijd anderen niet eens toestonden de bal te volgen. El Melfi was al gearriveerd en zijn aanwezigheid was sterk in het gelach dat onze nacht vergezelde.
El Melfi is een sensatie die tot leven komt en vlees en bloed wordt, een manier van onder de mensen te zijn, glimlachend of starend op een manier die je in het gezicht slaat en je spieren en zenuwen veranderd.
Als je zijn aanwezigheid voelt, verlaat dat je nooit meer.
El Melfi stond aan onze kant in het zorgeloze plezier waar we aan overgeleverd waren in dit hoofdstedelijke groen van het kamp waar we te gast waren. En hij liet ons, door de stem van herinnering, proeven van de uitzonderlijke kwaliteit van de weinige momenten die we samen beleefden.
El Melfi heeft de unieke dimensie in zich van een individu dat van huis is weggelopen en in zijn hart er sterk van overtuigd is dat wanneer hij alles op het spel zet, en misschien ook veel verliest, het voor een overweldigende verandering was, niet alleen in zijn eigen situatie.
Hij is het gevoel van terug komen bij iets waaraan je begonnen was, in een land dat zijn vorm verliest in herinnering en iets ideaal wordt dat je dwingt het elders te zoeken, in mensen en situaties die je tot dusver niet was tegengekomen.
Daarom laat El Melfi zich zien aan de onbekende in de halfopen deur en in de kleurrijke tuin vol scherpe geuren van koken op het platteland en van mannen, vrouwen en kinderen die op zoek zijn naar een toekomst in de kettingen van een bestaande dat vrijheid en hoop vermorzelt.
Daarom rent El Melfi door de bossen en tussen de rotsen om het hart van de onderdrukkig te doorboren en zijn mes er diep in te planten.

Dat weten we; we kijken elkaar vanuit de hoeken van onze ogen aan en onze gedachten gaan verder dan de halve woorden en nieuwsgierigheid van onze kameraden kunnen gaan, precies daar waar onze vrijheid die van El Melfi tegenkomt.
Die nacht gooiden we onze tassen in de hoek van een matras, bij zonsopgang verlieten we voor de x keer een oase van tijdelijke joviale kalmte en verloren we onszelf in de wirwar van duizenden straten en ideeën. Maar we waren er zeker van dat we elkaar hoe dan ook nooit zouden achterlaten.
Maar uiteindelijk, na al dat verplaatsen, discussiëren, schreeuwen en plannen, ben je alleen. Je bent alleen ten aanzien van je verantwoordelijkheden en je echt of denkbeeldig vermogen, wanneer je met anderen communiceert. Je bent alleen ten aanzien van je vasthoudendheid en halsstarrigheid, waar je je moet aan vastklampen om niet in te storten door de rottigheid die je omringt, door de ellende van menselijke relaties en perspectieven, in de kleine en grote overgaves van het dagelijks leven.
Je bent alleen, maar je draagt iets in je dat je dwingt nieuwe relaties, plannen en strijden aan te gaan.
Leven in de clandestiniteit wordt daarom een gedraging naast vele andere die je zijn, denken en doen compleet maken. Het is een reis die je een filter biedt om te interpreteren wat je omgeeft, volgens criteria die de manier waarop je aankijkt tegen het leven, de tijd en ruimte van je bewegingen en de manier waarop je jezelf plaatst. Ik probeer terug te kijken… te zien wat er gebeurd is en wat niet. Ik kom erachter dat ik strategische en onwaarschijnlijke keuzes volg. Onwaarschijnlijk, niet omdat ze niet geschikt zijn voor de sociale context waarin ik me begeef of omdat ik een verschrikkelijke vergissing heb gemaakt in de noden te begrijpen die de beweging van strijd tegen autoriteit uitdrukt.
Onwaarschijnlijk omdat ze wat ik werkelijk ben, welke wegen ik bewandel, de kloof die, in het diepste van mezelf, tussen mij en de meeste mensen die ik ontmoet ligt, niet erkent.
Deze kloof kan niet onoverkomelijk zijn, integendeel; ze moet worden overwonnen. Je gaat er langs de ene kant doorheen en komt er langs de andere kant weer uit. Het is een kloof die je er niet van weerhoudt normale ervaringen met anderen te beleven… maar het is hoe dan ook een kloof en wanneer ik erin storm kom ik erachter wat ik ben en wat ik te weten ben gekomen, ontwikkeld en in de praktijk gebracht tijdens mijn clandestine reis - hetzij door geluk, hetzij door helder denken. Slechts in het bewustzijn van de afstanden die ik onvermijdelijk heb afgelegd in mijn ervaringen, mijn mogelijkheden en mijn manier om het leven en dus de strijd onder ogen te zien, voel ik dat ik mijn vastberaden blik kan richten op de wegen van toekomstige reizen.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License