Naar een nieuwe projectmatigheid

Als we de realiteit beschouwen als een onherroepelijke beweging waar de mogelijkheid om iets anders dan wat aan het gebeuren is afhangt van onze actieve interventie, ontdekken we dat het doel van verandering in ons een nieuwe waarde krijgt door onze praktische pogingen. Analyses en radicale kritiek zijn de instrumenten van een project dat gericht is op het identificeren van elementen die er kwalitatief gezien toe in staat zijn om discontinuïteit te creëren: actie blijkt de logische uitbreiding te zijn, het in praktijk brengen van wat we echt willen weten en verifiëren. Er is geen contradictie tussen theorie en praktijk, tussen vorm en inhoud - en dat juist op de moment waar deze ontmoeting in de realiteit, en niet in het paradijs van de abstractie, plaatsvindt.

De desintegratie van de controle.
Ondanks het feit dat de media de ondoordringbaarheid van het apparaat van sociale controle verheerlijkt, tonen acties zoals die tegen Montedison (1) haar kwetsbaarheid aan. Ze breken de muur van schijn, ontworpen opdat de massa zich onmachtig zou voelen, aan stukken.

De anonieme aanval uitgevoerd door deze individuen die de mogelijkheid om direct te interveniëren in hun eigen materiële omstandigheden hebben ontdekt, verglijdt de terroristische chantage die de Staat ad hoc creëert in het niets.

Het systeem is niet zozeer bang van deze sabotagedaden op zich, dan wel van hun sociale verspreiding. Elk geproletariseerd individu die beschikt over de zelfs meest bescheiden middelen kan zijn of haar objectieven uittekenen, alleen of samen met anderen. Het is voor de Staat en het kapitaal materieel gezien onmogelijk om het gehele controle-apparaat dat het sociale veld beslaat te controleren. En ook: door de energiebronnen aan te vallen wordt het productieve systeem kort gesloten: alles stopt wanneer de energiecircuits worden verbroken.

Iedereen die echt het controlenetwerk wil bestrijden kan haar eigen theoretische en praktische bijdrage leveren. Het te voorschijn komen van de eerste verbroken verbindingen valt samen met de verspreiding van sabotagedaden over het hele territorium. De anonieme praktijk van sociale zelfbevrijding zou zich naar alle terreinen kunnen verspreiden - de preventieprocedures van de macht worden doorbroken. De (nog steeds minderheids-) sabotagedaden tegen vivisectielaboratoria, de dodenfabrieken, de enfants terribles tegen de informatietechnologie zal de nieuwe manier worden om tegenover de kapitalistische wereldstaat te staan. Haar complete vernietiging is wat de beweging interesseert, en zeker niet haar onteigening of haar alternatief beheer.

Weten om te veranderen.
De ecologische vernietigers hebben ons de betekenis van revolutie en sociale actie teruggegeven. Ze tonen ons de mogelijkheid om de omstandigheden voor verandering onmiddellijk te scheppen, om de vernietiging van de planeet te voorkomen zonder beroep te doen op bemiddelaars, op de scheppers van onmacht.

Ideeën onder politietoezicht en de praktijk van vrijheid.
Totdat de redenen die iemand duwen in de richting van de aanval opkomen moeten we de Staat verhinderen haar tegenstanders te lynchen en de nieuwe scenario’s van sociale gevangenschap aan hen op te leggen.

Eén van de meest dringende zaken om te doen is het opnieuw lanceren van een coherente praktijk van vrijheid die erop gericht is de myriade van grote en kleine kathedralen die ons onderdrukken te ontwrichten. De echte en enige terroristen zijn de etatisten van alle soort en kleur; de pleitbezorgers van een uitzonderingssituatie die repressie voortbrengt en het hele terrein van het sociale leven militariseert; de bergen van verboden die alle geproletariseerde individuen verstikken, gevangen in een permanente status van onvrijheid opgelegd in naam van een gewelddadige vrede.

Het is noodzakelijk om jezelf te verzetten tegen de onderwerping van ideeën aan quasi politioneel toezicht en om vrijheid te zien als de uitgebreide basis waarop alle relaties kunnen georganiseerd worden, zowel op individueel als sociaal niveau.

Velen vragen zich af wat deze anonieme individuen willen. Wij hebben dat soort problemen niet omdat we denken dat ieder die niet wilt heersen of bevelen maar er enkel naar verlangt de beweging van sociale zelfbevrijding te verbreden en te radicaliseren, geen nood heeft aan lange woorden en uitgebreide documenten. Het is waarschijnlijk net dat wat de onderdrukkers, die gewend zijn geraakt aan het afrekenen met een vijand die op henzelf lijkt, bang maakt.

De sfeer die de Staat oplegt dient om de circulatie van ideeën te verhinderen en elke discussie met redenen van de Staat te conditioneren. Misschien hebben we vandaag een opstandige beweging voor ons die deserteert uit het spektakel van de straat, die vooruit gaat zonder leiders, die zichzelf niet alleen van repressie maar ook van ideologie bevrijdt; vroeg of laat zal deze beweging zich als een woeste rivier uitstorten in de straten en het spektakel dat haar wilt representeren verdrinken.

Dit alles boezemt angst in, niet alleen bij de managers van de Staat maar ook bij bepaalde revolutionairen die de gewoonte hebben om de dingen te controleren en op de normale oubollige manier te bekijken, en niet zoveel verschillend van de manier waarop de vijand naar ons kijkt.

Wij erkennen dat individuele rebellie terecht is, dat het aan de basis ligt van elke sociale weg naar bevrijding. Iedereen die zich probeert te bevrijden organiseert zichzelf. De vrijheid is niet dood: er zijn alleen zij die wars van alles en iedereen, haar haar eerste stapjes doen zetten. We zijn tegen overheersing van alle maten en gewichten, en we zijn voor dit alles niet bang. Misschien is het omwille van deze reden dat we, achter de muur van onbegrip, ertoe in staat zijn de redenen van zij die rebelleren te begrijpen en de leugen toebedelen aan zij die zich achter de oude wereld hebben geschaard.

Pierleone Porcu

Uit: Insurrection, september, 1989.

(1) Montedison: Na enkele jaren van strijd tegen de Montedison-groep, een chemiemultinational die op vele terreinen (energie, biotechnologie, textiel, medicijnen,…) actief was, een strijd die gevoerd werd door anarchisten en lokale buren van fabrieken van Montedison in Italië, ontploffen er in de nacht van 28 op 29 mei 1989 drie bommen in de omgeving van Milaan. Eén bij het Montedisonhoofdkwartier, één bij de Monteshell-kantoren die de belangen van Shell verdedigde en één bij een elektriciteitsleveringsfabriek. Er wordt voor ongeveer 6 miljoen euro schade aangericht. Enkele ‘vertegenwoordigers’ van de anarchistische beweging (Rivista A, Centro Studi Libertari, Volontà, Utopia Bookshop, Anarchia) distantiëren zich openlijk, terwijl andere anarchistische groepen (zoals de bladen ProvocAzione, Anarchismo en Insurrection) zich solidair verklaren. [Nvdv.]

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License