Tegen technologie

Een revolutionair project moet de vernietiging omvatten van alle structuren die zijn opgebouwd door het kapitaal. Een perspectief dat ernaar streeft het technologische aspect van het huidige kapitalisme te redden, in het geloof dat het sociaal gebruikt kan worden, zou de conservatie betekenen van een kennissysteem dat voortkomt uit militaire research. Revolutie kan niet alleen maar in die delen van de sociale realiteit die we niet leuk vinden plaatsgrijpen. Het opent eveneens nieuwe sferen van menselijke kennis.

Een perspectief gebaseerd op de nood om technologie volledig te vernietigen is voor veel kameraden verwarrend, en een aanzienlijk aantal weigeren het te aanvaarden. Zij vinden het redelijker en realistischer om alleen het probleem van de vernietiging van de zogenaamde harde technologie (alle vormen van nucleaire toepassingen, asbest,…) in beschouwing te nemen. Zij beschouwen zachte technologie (elektronica, informatietechnologie,..) als sociaal bruikbaar en denken dat er goed gebruik van gemaakt kan worden in de toekomst. Alsof technologie kan onttrokken worden aan de logica van overheersing die haar geproduceerd en ontwikkeld heeft.

Op deze manier tonen kameraden een ‘verlichte’ positivistische houding tegenover wetenschap. Ze claimen dat de instrumenten geproduceerd door technologische en wetenschappelijke kennis neutraal zijn en bekritiseren alleen het slechte gebruik ervan door de Macht.

Wij denken daarentegen dat de instrumenten gecreëerd door de Macht niet falen in hun gehoorzaamheid aan de logica die hen ontworpen heeft. Ze zijn totaal ondergeschikt aan deze logica, wars van wie ze gebruikt en ondanks de schijnbare voordelen die ze brengt voor de samenleving.

Alle basistechnologie die vandaag gebruikt wordt in elk veld van het sociale leven komt voort uit militaire research.

We zijn tegen zij die de dingen altijd proberen te rechtvaardigen door te stellen dat er iets goed schuilt aan de basis van alles en dat het het verdient om bewaard te worden. Meer nog, wij denken dat het nuttig is om een element van twijfel binnen te brengen in het moeras van die zekerheden en banaliteiten.

Zij die volhouden dat er een absolute nood is aan de bestaande technologie zijn de bazen, de heersers en hun veelheid aan dienaars. Ze hebben daar zonder twijfel allemaal een goede reden voor. Maar aan de andere kant zouden kameraden even goede redenen moeten hebben om altijd argwanend tegenover zo’n houdingen te staan. De dingen worden tragisch wanneer we een gedeeld gezichtspunt van zij die aan de macht zijn en zij die ertegen strijden vaststellen.

Alle basistechnologie die vandaag gebruikt wordt in elk veld van het sociale leven komt voort uit militaire research. Het burgerlijke gebruik ervan gehoorzaamt veel meer dan we onmiddellijk inzien aan deze logica. Tot nu toe zijn we er alleen in geslaagd het precieze wetenschappelijke autoritaire project op een organisatorisch niveau aan te tonen. Het is echter belangrijk om de onbewuste mechanismen die op een massa-niveau opereren te begrijpen. Want die laten aan de machtsstructuur toe om de eerste verwerping van de mensen te overstijgen en hun volle steun te bekomen. Maar enkelen bestrijden cybernetisch bestuur. De algemene tendens is een gevoel van onvermijdelijkheid. Het lijkt erop als onmisbaar, en daarom als sociaal nuttig, beschouwd te worden. Iedereen die de nood van de totale vernietiging van het technologische apparaat dat geproduceerd is door het kapitaal aantoont wordt afgeschilderd als een onverantwoordelijke gek die de beschaving wil terugschroeven tot in het Steentijdperk.

Dit hoeft niet het geval te zijn als je erover nadenkt. De hedendaagse technologie is het praktische resultaat van een kennisvorm die tijdens de industriële ontwikkeling van het kapitaal is gegroeid. En die wordt altijd verdedigd door zij die aan de macht zijn. Een aantal technologieën toch willen vrijwaren is het opwerpen van een obstakel op de weg naar de volledige vernietiging van de hele productieve orde van overheersing. Het betekent ook het trekken van een grens aan revolutionaire actie en het onderhouden van een ambigue sociale relatie met zulke structuren.

Dus zij die, ook al zeggen ze dat ze revolutionair zijn, de nood voelen om een deel van de productieve technologie van het kapitaal te vrijwaren, zien niet in dat ze door dat te doen de verklaarde reformisten een handje toesteken. Die reformisten steunen (op een meer coherente manier) de voortdurende aanpassing van alle organismen van de macht op zo’n manier dat het systeem altijd functioneel en aangepast is om de nieuwe noden van overheersing en sociale verandering tegemoet te komen.

Ons radicaal project om technologie te vernietigen moet zich binnen het revolutionair project bevinden, en we zouden geen grenzen aan haar verloop mogen stellen of haar beperken tot onze huidige beperkte kennis.

Het probleem van een hedendaagse sociale revolutie kan niet opgelost worden door toevlucht te zoeken bij de kennis die tot nu toe werd opgedaan en die beperkt wordt door de belangen van de Macht. We zijn tegen zij die de huidige kennis beschouwen als iets dat haar eindpunt bereikt heeft.

De dingen staan nu zo: de zogenaamde wetenschappers die artificiële intelligentie of de toepassing van de huidige technologie op andere gebieden bestuderen zijn in feite wetenschappelijke werkers. Ze zijn zwaar gespecialiseerd in één sector maar de meesten van hen zijn zich niet bewust van wat er gebeurt op andere onderzoeksdomeinen - om het dan nog niet te hebben over het volledige negeren van de rest van de samenleving in hun steriele laboratoria .

De manier waarop deze wetenschappelijke werkers denken toont serieuze vergelijkingen met de machines die ze ontwikkelen. Ze passen een binaire logica toe en zijn er in feite niet toe in staat verder dan dit te denken. Er is geen creatief nadenken, ze kunnen geen enkele ontwikkeling van het denken binnenbrengen in het veld van de kennis.

Het is alleen maar onze onverschilligheid die maakt dat we hen beschouwen als genieën. Dit is een belangrijke factor waar dieper moet op ingegaan worden. Wetenschappers zijn in feite de nieuwe bemiddelende klasse, voortgebracht door de technologische revolutie.

De grootste ontdekkingen werden altijd gedaan in afwezigheid van het principe van autoriteit of in tijden van aarzeling op alle gebieden - zoals in het begin van deze eeuw -, en dit is ook van toepassing op het wetenschappelijk domein. We kunnen niet alleen revolutionairen zijn wat de sociale structuur die we niet accepteren betreft, we moeten revolutionairen zijn op alle gebied, ook het wetenschappelijke. De heersende orde die we willen vernietigen heeft overal haar wortels, en moet daarom overal aangevallen worden.

De enige houding die we kunnen aannemen tegenover de bazen van de wetenschap is die van het onthullen van wat zij verbergen achter alle dingen die onschadelijk en menselijk lijken voor het ‘gewone’ publiek.

Dit is erg belangrijk aangezien we er gewend aan geraakt zijn om alleen maar de meest zichtbare en oppervlakkige dingen rondom ons te herkennen. De bazen en hun dienaars zorgen ervoor dat we alleen maar bepaalde dingen zien, net genoeg om onze natuurlijke nieuwsgierigheid te wekken. Ze dwingen ons om te kijken naar dingen die in realiteit van geen tel zijn. Zo missen we dus de meest belangrijke dingen die gerealiseerd worden in onze kennis, op onze kap. We mogen de intelligentie van de vijand niet onderschatten. Het doel van zij die overheersen is om alle wetenschappelijke instrumenten die de hedendaagse wetenschappelijke kennis kan aanbieden te gebruiken, niet om het lijden te verzachten maar om het te laten voortbestaan binnen een serie van relaties die van tijd tot tijd veranderd worden. Het kapitaal en de Staat voelen zichzelf verplicht om deze ononderbroken aanpassingen uit te voeren omwille van de onophoudelijke strijd die het proletariaat dagelijks tegen hen levert. In feite, ondanks de gigantische overdracht van rijkdom die dagelijks plaatsvindt in de aanval op de uitgebuitenen, zou het niet veel moeite kosten om de projecten van de bazen te saboteren.

Eens de uitgebuitenen hun intentie om de dingen radicaal te vernietigen tonen krijgen revolutionairen een gigantisch voordeel, aangezien de aanval op de Staat en op het kapitaal dan één wordt die geen beperkingen meer kent en niets aan de vijand toe te geven heeft. Dit is waarom het nodig is om het hele technologische apparaat te vernietigen, voorbijgaande aan het gebruik dat iemand denkt er in de toekomst van te kunnen maken. Het zal vermijden dat de strijd in de val trapt die klaargezet is door de radicale reformisten die van de gedeeltelijke vernietiging van de overheersingsstructuren het beginpunt hebben gemaakt voor herstructurering.

We zijn daarvoor tegen zij die politieke kritiek voorstaan, zelfs in het domein van de wetenschap, omdat zulke kritiek altijd de redenen voor radicale oppositie probeert te reduceren tot een simpele kwestie van detail over een aantal theatrale keuzes. Op deze manier zoeken de voorstanders van de politieke kritiek naar aanpassing en compromis met de klassenvijand die verstandig genoeg is om haar eigen positie formeel gezien te veranderen met het doel een nieuwe, meer rationele consensus rond de bedreigde instellingen op te bouwen.

Er mag geen enkele fetisj overblijven onze gedachten. Als we de kracht hebben gehad om voor onszelf duizend ketenen te maken, dan hebben we ook de kracht om ze te breken. De beslissing om onszelf voorbij de barrières van vooroordeel en taboe te duwen hangt van onszelf af.

Pierleone Porcu

uit: Insurrection, nummer 5, 1988.

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License